Appel de Strasbourg

Federacja Generalna Palestyńskich Związkow Zawodowych (PGFTU) apeluje o

2004-11-25T06:28:19Z

Federacja Generalna Palestyńskich Związkow Zawodowych (PGFTU) apeluje o
> solidarność do europejskich społeczeństw obywatelskich
>
> Federacja Generalna Palestyńskich Związkow Zawodowych (PGFTU) apeluje o
> solidarność do europejskich społeczeństw obywatelskich. „Koordynacja
> Apelu Ze Sztrasburga” (ponad 700 organizacji pozarządowych z 22 krajów
> Unii Europejskiej) ktorej celem jest, w bliskiej wspołpracy z
> niektorymi czlonkami Parlamentu Europejskiego, wniesienie znaczącego
> wkładu do rozwiązania konfliktu izraelsko-palestynskiego, otrzymała
> pilny apel palestyńskich związkow zawodowych - PGFTU.
>
>
>
> W Londynie, 14 października, w naszej obecności, podczas Forum
> Spolecznego, w dniu poświęconym sytuacji w okupowanej Palestynie,
> rzecznik PGFTU Mohammed M A Saleh uroczyście zaapelowal o solidarność
> europejskich społeczeństw obywatelskich, ktorych elementarną częścią są
> związki zawodowe.
>
>
>
> Chodzi w gruncie rzeczy o zmobilizowanie całej naszej energii,
> wszystkich umiejętności i środków by wywrzeć polityczny nacisk na skale
> europejską, być może nawet pozaeuropejską, w celu powstrzymania
> zniszczeń w gospodarce Terytoriów Okupowanych, powodowanych przez
> prawdziwą wojnę kolonialną na narodzie palestyńskim.
>
>
>
> Palestyńczycy zyją w reżimie Aparthaidu, który dobrze określiła
> Południowoafrykańska Konfederacja Związkow Zawodowych (COSATU) w swoim
> przesłaniu dla narodu palestyńskiego, w którym wyraziła „poparcie dla
> walki o wolność i samostanowienie”. Mieszkańcy Republiki Południowej
> Afryki, którzy sami byli poddani segregacji rasowej i zwyciężyli w
> walce z nią, najlepiej potrafią ocenic powagę sytuacji, wskazując i nam
> kierunek działań.
>
>
>
> Koordynacja Apelu Ze Sztrasburga na początku swojego istnienia
> nawiązała kontakt z lokalnymi związkami zawodowymi. Wszystkie związki
> są gotowe poprzeć akcję solidarnościowe z PGFTU.
>
>
>
> Śmierć Prezydenta Yassera Arafata uczyniła jeszcze bardziej naglącą
> konieczność postawienia w naszych działaniach na pierwszym planie
> pomocy narodowi palestyńskiemu i jego reprezentantom, którzy
> nadchodzącego 9 stycznia mają wybrać nowego prezydenta.
>
>
> Warunki w jakich odbędą się te wybory bedą zależeć w dużej części od
> umiejętności mobilizacji europejskich społeczeństw obywatelskich,
> mobilizacji solidarnościowej, aby politycy narodowi i europejscy
> uczynili wszystko, by te wybory odbyły się w sposób jak najbardziej
> normalny, pomimo wszechobecnych wojsk okupacyjnych i osadników wrogich
> wobec wszystkiego, co pozwoliłoby okupowanemu narodowi wybrać
> demokratycznie prezydenta, rząd i utworzyć aparat panstwowy.
>
>
> Posłowie z różnych ugrupowań już dali dowody swojej woli udzielenia
> konkretnej pomocy.
>
>
>
> Posłowie europejscy zadecydowali podczas sesji parlamentarnej w
> Sztrasburgu w ostatnią środę 17/11, że Parlament Europejski wyśle 30
> obserwatorow. Inni posłowie, m.in. ze względu na ich związki z
> Delegacją Palestyńską, są gotowi wziąć na siebie pewne zadania na
> miejscu przed wyborami oraz w czasie ich trwania, jeśli strona
> palestyńska o to wystąpi.
>
>
>
> Francuskie społeczności lokalne pozytywnie odpowiedziały na apel
> Autonomii Palestynskiej o przyjazd do Palestyny w pierwszej połowie
> grudnia i pomoc w przeprowadzaniu wyborów lokalnych.
>
>
>
> 5 grudnia w Lyonie, podczas spotkania „Stowarzyszenia Burmistrzow dla
> Pokoju”, sieć organizacji europejskich spotka się by ocenić
> możliwości zaangażowania się w proces wyborów lokalnych, ktore powinny
> się rozpocząć na Zachodnim Brzegu 23 grudnia, jednak napewno zostaną
> przełożone o kilka tygodni ze względu na wybory prezydenckie 9 stycznia
> 2005.
>
>
>
> Jest konieczne aby, obok wspomnianych powyżej działań, które są tylko
> przykładem możliwości, organizacje pozarządowe i związki zawodowe
> wszystkich krajów europejskich:
>
>
>
> - w sposób jasny i słyszalny dały wyraz swojej solidarności,
>
> - najszybciej jak to jest możliwe zwróciły uwagę opinii publicznej na
> znaczenie palestyńskich wyborów prezydenckich,
>
> - przygotowały się do obecności w Palestynie przed, podczas i po
> wyborach prezydenckich, zgodnie z zadaniami które wyznaczą nam
> Palestyńczycy.
>
>
> W tym krótkim czasie, który pozostał do wyborów, Europa może i powinna
> wywrzeć decydujący i stanowczy nacisk na swoich parlamentarzystów oraz,
> poprzez nich, na sytuację w samym regionie, scenie konfliktu.
>
>
>
> Poszczególne organizacje muszą współdziałać blisko i nieformalnie,
> systematycznie usuwając wszelkie administracyjne przeszkody, ktore
> mogłyby stanąć na drodze do koniecznej, natychmiastowej skuteczności.
>
>
>
> „Koordynacja Apelu Ze Sztrasburga”, której członkowie są obecni na
> Terenach Okupowanych i mają stały kontakt z Palestyńczykami oraz
> izraelskimi działaczami pokojowymi, będzie rozwijać na skalę
> międzynarodową współpracę ze zwiazkąmi zawodowymi w celu prowadzenia
> wspólnej akcji. Na naszej stronie internetowej
> www.eutopic.net/coordination będą publikowane propozycje akcji
> związkowych, które można nadsyłać na adres: appel_sbg@yahoo.fr
>
>
>
> Nie ma wątpliwości, że jeśli Europa nie będzie w stanie przynieść
> pokoju swojemu sąsiedniemu regionowi bliskowschodniemu, ten konflikt,
> na który skierowane są oczy całego świata, będzie miał konsekwencje
> również dla nas, konsekwencje, których zalążki już obserwujemy.
>
>
>
> Sztrasburg, wtorek 23/11/2004
>

List do Prezydenta Arafata

Anna — 2004-11-05T06:33:38Z

Szanowny Panie Prezydencie,

Z zaniepokojeniem przyjelismy wiadomosc o panskiej chorobie. Prosimy przyjac zyczenia szybkiego powrotu do zdrowia.

Zyczymy rowniez spelnienia panskiego najwiekszego zyciowego marzenia - czyli powstania wolnej, niepodleglej Palestyny.

Mamy rowniez nadzieje, ze panski pobyt we Francji oprocz powrotu do zdrowia da panu mozliwosc przypomniec europejskim, w tym francuskim, politykom o trwajacej walce Palestynczykow. Politycy zbyt czesto nie zajmuja jednoznacznego stanowiska, z jednej strony slownie potepiajac zbrodnie Izraela, z drugiej utrzymujac kontakty handlowe i dyplomatyczne z tym krajem oraz dostawy broni.

W imieniu Polakow ktorzy sa za wolnoscia i sprawiedliwoscia

Polscy sygnatariusze Apelu Do Strasburga

Na drodze do wojny domowej

Anna — 2004-10-29T21:35:46Z

Kazdy w Izraelu mówi o Nastepnej Wojnie. Najpopularniejszy kanal telewizyjny uruchamia caly serial o tym.

Nie o kolejnej wojnie z Arabami. Nie o nuklearnym zagrozeniu ze strony Iranu. Nie o nadchodzacej krwawej konfrontacji z Palestynczykami.

Mówi sie o nadchodzacej wojnie domowej.

Jeszcze pare miesiecy temu zabrzmialoby to niedorzecznie. Teraz nagle stalo sie mozliwe, bardzo realne. To nie kolejna rozdmuchana przez media sensacja. Nie kolejne manipulacje polityczne Szarona. Nie tylko kolejna próba szantazu ze strony osadników. Lecz realna kwestia.

Mówia o tym na zebraniach gabinetu i w Knesecie, w telewizyjnych talk-shows, w artykulach wstepnych i na pierwszych stronach gazet. Szef sztabu publicznie ostrzegl, ze armia moze sie rozpasc. Jeden z ministrów mówi, ze samo istnienie Panstwa Izrael jest w niebezpieczenstwie. Kolejny minister przepowiada krwawa laznie podobna do hiszpanskiej wojny domowej.

Spokojnie czy mniej, Szin Bet podejmuje kroki zapobiegawcze. Sluzby wiezienne dostaly rozkaz przygotowan do masowych aresztowan. Dowóddztwo armii planuje pobór 10 tysiecy zolnierzy rezerwy i mysli o krokach, które trzeba podjac na wypadek...

Nie, to bardzo realne zagrozenie.

Gdy sie zblizy, moze sie zdac, ze nadeszlo znikad. Lecz ktokolwiek ma oczy, by widziec, wie, ze to sie wydarzy, predzej czy pózniej.

Ziarno wojny domowej zostalo posiane, gdy ustanowiono pierwsze osiedle na okupowanych terytoriach. Wówczas powiedzialem w Knesecie premierowi: „Podkladacie mine. Kiedys bedziecie musieli ja rozbroic. Jako byly zolnierz, niech ostrzege was, ze rozbrajanie min to bardzo nieprzyjemna praca”.

Od tego czasu podlozono setki min. Pola minowe sa poszerzane nawet teraz.

Procesem tym dowodzily religijne oszolomy. Zadeklarowany cel, który wypowiedzieli wówczas i nigdy nie zmeczyli sie powtarzaniem, to wygnanie wszystkich Arabów z kraju, który Bóg obiecal nam. A kraj, który nam obiecal, jak jeden z nich przypomnial nam w telewizji w ostatnich dniach, to nie brytyjski mandat „Palestyny”, lecz Ziemia Obiecana - w tym Jordania, Liban, i czesci Syrii i Synaju. Cytujac Biblie, kto inny stwierdzil, ze przybylismy do tego kraju nie tylko by go odziedziczyc, lecz takze by wydziedziczyc innych, wypedzic ich i zajac ich miejsce.

Odkad minister obrony Szimon Peres ustanowil pierwsze osiedle, Kedumim, w srodku palestynskiej populacji Zachodniego Brzegu, osiedla rozprzestrzenily sie jak szarancze. Kazde osiedle stopniowo zabieralo ziemie i wode sasiednim palestynskim wioskom, rudowalo ich drzewa, blokowalo ich drogi i budowalo nowe drogi, bez prawa wstepu dla Palestynczyków. Niemal wszystkie osiedla owocowaly posterunkami-satelitami na pobliskich wzgórzach.

To sie dzieje teraz wlasnie. Po tym jak Szaron solennie obiecal prezydentowi Bushowi demontaz czesci „przyczólków”, wzrosly dziesiatki nowych. Wszyscy ministrowie aktywnie wspieraja przyczólki oficjalnie zdefiniowane jako „nielegalne”. Nie tylko broni ich armia, przez to narazajac wlasnych zolnierzy na szwank, lecz wlasnie mówi „chlopcom ze wzgórz” gdzie maja ustawic swe przyczólki i jak sie do tego zabrac.

Gdy ostrzegalismy o zagrozeniu, mówiono nam, bysmy sie wyluzowali. Tylko mala mniejszosc osadników, pocieszano nas, to fanatyczni wariaci. Oni sa oczywiscie szaleni i beda stawiac silowy opór przy kazdej próbie usuniecia ich. Ale nie bedzie to duzy problem, gdyz potezna wiekszosc izraelskich obywateli nie cierpi ich i uznaje za porabana sekte.

Wiekszosc osadników, powiedziano nam, to nie fanatycy. Poszli tam, bo rzad sprezentowal im luksusowe wille, o których nawet nie mogli marzyc we wlasciwym Izraelu. Poszukiwali „jakosci zycia”. Gdy rzad nakaze im przeprowadzke, wezma odszkodowania i sie przeprowadza.

To oczywiscie niebezpieczna zluda. Jak zaobserwowal Karl Marx, ludzka swiadomosc jest determinowana przez sytuacje. Dobrzy Labourzysci, których na Zachodnim Brzegu i Strefie Gazy umiescil rzad Partii Pracy teraz wypowiadaja sie i zachowuja jak najgorsi zwolennicy faszystowskiego rabina Meira Kahane.

Co wiecej, powiedziano nam, ze nawet niekrzesancy uznaja izraelska demokracje. Nikt nie podniesie rak na zolnierzy izraelskiej armii. Gdy rzad i Kneset zadecyduja o ewakuacji osiedli, podporzadkuja sie. Moga wszczac raban i dac pokaz oporu, jak to robili podczas ewakuacji pólnocnego Synaju w 1982 r., lecz pod koniec dnia dadza za wygrana. Przeciez nawet na pólnocnym Synaju zaden osadnik nie odmówil, w koncu, przyjecia odszkodowania.

Lecz ta pogarda dla osadników jest niemniej grozna od pogardy dla Arabów. Co skrywano dotychczas, teraz staje sie jasne: osadnicy maja gdzies demokracje i panstwowe instytucje. Twardoglowi deklaruja to otwarcie: gdy postanowienia Knesetu sa sprzeczne z Halacha (zydowskie prawo religijne), Halacha ma pierwszenstwo. Przeciez Kneset to tylko gang skorumpowanych polityków. I jaka wartosc maja swieckie prawa, skopiowane od gojim (cudzoziemców) w porównaniu ze slowami Boga, blogoslawione niech bedzie jego imie?

Wielu osadników nie wypowiada sie jeszcze tak otwarcie i udaja obrazonych, gdy przypisuje sie im takie postawy, lecz w rzeczywistosci sa zinfiltrowani przez twardoglowych, którzy juz zrzucili wszystkie maski. Rzucaja wyzwanie nie tylko polityce rzadu, lecz izraelskiej demokracji jako takiej. Otwarcie deklaruja, ze ich celem jest wywrócenie Panstwa Prawa i ustanowienie w jego miejsce Panstwa Halachy.

Panstwo Prawa jest podlegle woli wiekszosci, która uchwala prawa i poprawia je, gdy to niezbedne. Panstwo Halachy jest podlegle Torze, objawionej raz na zawsze na Górze Synaj i niezmienialnej. Tylko bardzo niewielu wplywowych rabinów posiada autorytet interpretacji Halachy. To, oczywiscie, zaprzeczenie demokracji. W kazdym innym kraju tych ludzi okreslonoby mianem faszystów. Religijna oprawa jest bez znaczenia.

Religijno-prawicowi buntownicy sa poteznie umotywowani. Wielu z nich wierzy w Kabale - nie ta modna Kabale Madonny, lecz ta prawdziwa, wedle której dzisiejsi swieccy Zydzi to w rzeczywistosci Amalekici, którym powiodla sie infiltracja Narodu Izraela w czasie eksodusu z Egiptu. Bóg We Wlasnej Osobie nakazal, jak kazdy wie, zetrzec Amaleka z powierzchni ziemi. Czy cos moze stanowic lepszy ideologiczny fundament wojny domowej?

Dlaczego stalo sie to zagrozeniem akurat w tym czasie? Na razie trudno powiedziec, czy Szaron rzeczywiscie pragnie demontazu tych niewielu osiedli w Strefie Gazy. Lecz w oczach osadników nawet idea usuniecia jednego jedynego osiedla to casus belli. To atak na wszystko, co dla nich swiete. Szaron usilowal przekonac ich, ze to jedyne wyjscie - poswiecic kilka malych osiedli, by zachowac wszystkie pozostale. Na prózno.

Przygotowujac sie do Wielkiego Buntu, osadnicy odkryli swój potencjal. Najbardziej wplywowi rabini z „religijnego ruchu syjonistycznego” stwierdzili, ze ewakuacja osiedla jest grzechem przeciw Bogu i zawezwali zolnierzy do odmowy wykonania rozkazów. Setki rabinów, w tym rabini z osiedli i rabini z religijnych oddzialów armii dolaczyli do apelu.

Glos grupki oponentów zatonal. Cytuja Talmud mówiacy „prawo królestwa jest prawem”, rozumiejac przez to, ze kazdemu rzadowi nalezy sie podporzadkowac, niczym chrzescijanie musza zwrócic cesarzowi co cesarskie, etc. Lecz kto teraz slucha tych „umiarkowanych rabinów”?

Podbój armii z zewnatrz zaczal sie dawno temu. „Uklad” z jeszybotami (szkolami religijnymi), które sluza w armii jako osobne jednostki, pozwalil na wejscie wielkiego Konia Trojanskiego. W kazdej konfrontacji miedzy ich rabinami a ich dowódcami, zolnierze „sprzymierzonych jeszybotów” posluchaja rabinów. Go gorsza: od lat osadnicy systematycznie penetrowali szeregi korpusu oficerskiego, gdzie dzis stanowia nawet niebezpieczniejszego Konia Trojanskiego.

Prawicowa odmowa wykonania rozkazów nie przypomina lewicowego swiadomego sprzeciwu. Lewicowa odmowa to osobiste postanowienie, prawicowa - zbiorowy rokosz. Na lewicy, kilkuset odmówilo sluzby okupacji, na prawicy wiele tysiecy, nawet dziesiatki tysiecy, podporzadkuje sie wydanym przez swych rabinów rozkazom odmowy. Jak ostrzegal szef sztabu, armia moze sie rozpasc.

Osadnicy, wspólnie z bliskimi sojusznikami w Izraelu, wliczajac w to uczniów jeszybotów, moga liczyc kolo pól miliona ludzi - potezna falanga buntu.

Do dnia dzisiejszego, osadnicy uzywaja grózb jedynie jako instrumentu szantazu i zastraszania, by zdusic wszelka mysl o ewakuacji osiedli i terytoriów. Lecz jesli szantaz sie nie sprawdzi, Wielki Bunt jest tylko sprawa czasu.

Uri Avneri „On the Road to Civil War”, 23.10.04,
tlum. Axisofevil

Plan Sharona „wycofania sie z Gazy”

Anna — 2004-10-28T20:41:17Z

Inwazja i morderstwa w Khan Younis to próba kupienia glosów w Knessecie za palestynska krew.

Inwazja na Khan Younis w Strefie Gazy, podczas której zginelo do tej pory 13 Palestynczyków, to akcja wyraznie politycznie motywowana, próba przemówienia do nacjonalistycznej czesci izraelskiego spoleczenstwa. Szaron w skrajnie cyniczny sposób usiluje kupic glosy w parlamencie palestynska krwia i burzeniem palestynskich domów.

To kolejny dowód dla tych, którzy jeszcze potrzebuja dowodu, ze premier Izraela, przedstawiajac w swietle kamer dramatyczne glosowanie nad „planem wycofania sie z Gazy”, nie ma na celu pokoju, lecz dalsza okupacje w nieco ulepszonych warunkach.

Kontakt: Adam Keller, rzecznik Gush Shalom +972-3-5565804 lub +972-50-6709603

OSWIADCZENIE GUSH SHALOM O PLANIE „WYCOFANIA SIE Z GAZY” opublikowane 25.10.04 w izraelskim dzienniku HaAretz

Okupacja to grzech pierworodny, z którego rodza sie miliardy codziennych aktów ucisku. Zakonczenie okupacji lezy w zywotnym interesie narodu. Bedziemy dzialac dla zakonczenia okupacji wszystkich ziem palestynskich, krok po kroku w kierunku pokoju.

Osiedla sa nieszczesciem, zagrozeniem dla przyszlosci kraju - tak na zewnatrz jak wewnetrznie.
Bedziemy dzialac w celu rozebrania kazdego osiedla, krok po kroku w kierunku pokoju.

Czy plan Sharona sluzy temu celowi?

To w najwyzszym stopniu watpliwe:

Sharon i ci, którzy przemawiaja w jego imieniu, podkreslaja, ze celem tego planu jest zamrozenie planu pokojowego na dziesieciolecia, „zakonserwowanie go w formalinie”, niedopuszczenie na zawsze do powstania panstwa palestynskiego, zniszczenie wybranych przez Palestynczykow przywódców i rozprzestrzenienie osiedli na caly Zachodni Brzeg.

Gdyby Sharon rzeczywiscie zamierzal wycofac sie ze Strefy Gazy i rozwiazac osiedla, calkowicie wystarczylby plan rozlozony na kilka tygodni. Przelozenie wykonania planu na przyszly rok kaze miec powazne watpliwosci co do jego zamiarów.

Ten plan, watpliwy i odwleczony w czasie daje Sharonowi miedzynarodowe i wewnetrzne poparcie, którego moze on w skrajnie niebezpieczny sposób naduzyc.

Dlatego bezposrednie czy posrednie poparcie obozu pokojowego dla „planu wycofania sie z Gazy” musi byc warunkowe. Warunki które musza zostac spelnione sa nastepujace:

1) wszystkie punkty planu musza byc, od teraz, dyskutowane i wprowadzane przy wspólpracy z Autonomia Palestynska;

2) Izrael zgodzi sie na calkowite zawieszenie broni w Strefie Gazy; izraelskie sily zbrojne zakoncza wszystkie operacje wojskowe w Strefie, równiez „likwidacje” i najazdy.

3) Zaproszeni miedzynarodowi obserwatorzy beda monitorowali przekazywanie Strefy Gazy Autonomii Palestynskiej.

4) Prezydent Autonomii Palestynskiej Yasser Arafat odzyska wolnosc poruszania sie, bedzie mógl pojechac do Gazy, ustanowic tam porzadek i sprawnie dzialajaca palestynska administracje.

5) Wraz z ewakuacja Strefa Gazy odzyska wolny dostep do swiata zewnetrznego na ladzie, morzu i w powietrzu. „Filadelfia”, izraelska droga wzdluz egipskiej granicy, powinna zostac zlikwidowana.

6) Cala infrastruktura w osiedlach powinna zostac przekazana, w dobrym stanie, Autonomii Palestynskiej lub którejs z organizacji miedzynarodowych jako przyczynek do rozwiazania kwestii uchodzców.

7) Budowa osiedli na Zachodnim Brzegu powinna zostac wstrzymana a same osiedla ewakuowane.

8) Negocjacje pokojowe (dotyczace „statusu koncowego”) pomiedzy wladzami Izraela a palestynskim przywództwem zostana wznowione natychmiast, w tym miejscu, w którym przerwal je rzad Baraka w styczniu 2001. Ustanowi sie obowiazujacy grafik zakonczenia negocjacji i powstania palestynskiego panstwa.

Dopóki powyzsze warunki nie zostana spelnione, kazde posrednie lub bezposrednie poparcie dla planu Sharona bedzie niszczylo szanse na pokój.